Familietraditie meets corona

In mijn familie bestaat er een traditie dat als een kind die naar de middelbare school gaat, dat die met een ouder naar keuze een weekend weg mag. Ik koos indertijd voor mijn vader — in de deux chevaux vol chips op de achterbank naar Walibi in België! —, mijn dochter van dertien koos voor mij en wilde naar Dublin. Reis geboekt, hotel erbij, de chips kopen we op Schiphol. Dit weekend is het zover. Zin an.

Enter het coronavirus. Als er één grote verzameling van mensen uit verschillende landen is, dan is het wel op een vliegveld. De ervaring leert dat daar lang niet iedereen in zijn elleboog niest, of een hand voor zijn mond houdt als hij kucht. Met zijn allen in de rij voor de bagage en dan anderhalf uur in een afgesloten vliegtuig.

En wat als er net een coronagast in het hotel blijkt te zitten en je twee weken in quarantaine moet? Een onvergetelijke belevenis voor dochterlief, maar of zij er met even veel plezier aan terug zal denken als ik aan die Belgische achtbanen…? Cancelen is een optie. We kunnen het weekend uiteraard makkelijk uitstellen tot het virus onder controle is, dan weten we in elk geval zeker dat het een leuk en ongestoord weekend wordt, toch?

Nuchtere Nederlander

Als nuchtere Nederlander vind ik dat angstige gedoe over vliegvelden maar overdreven en ben ik uiteraard voor gaan. Ierland is geen Noord-Italië en kent zelfs minder besmettingsgevallen dan Nederland, dus waar hebben we het over?

Maar nu komt er een extra argument: wie zegt dat mijn vlucht wel gewoon doorgaat? Was ik een luchtvaartmaatschappij en vloog ik drie keer per dag half lege vliegtuigen van Amsterdam naar Dublin, zou ik momenteel toch ook even achter mijn hoofd krabben. Drie vluchten samenvoegen tot één lijkt niet onlogisch. Geen ramp, maar het kan dan zomaar zijn dat ik me in plaats van zondag aan het einde van de dag opeens om zeven uur in de ochtend bij de gate moet melden. Leuk weekend wordt dat.

Doen of niet doen?

Doen of niet doen? Ik geef gelijk toe dat we het hier over een enorm eerste wereld probleem hebben, maar wel één waar ik nu al een weekje over loop te dubben. En ik vermoed dat ik niet de enige ben.

De macro-econoom in mij heeft het uiteindelijk gewonnen. Waar moet het naartoe als zelfs de economen hun plicht verzaken om de economie nog een beetje te ondersteunen? Mede om die reden heb ik besloten dat ik dit weekend dus gewoon afreis naar Dublin. Mocht u de komende twee weken opeens columns van mijn hand over de Ierse economie zien langskomen, dan weet u genoeg.

(origineel gepubliceerd in Het Financieele Dagblad van 11 maart 2020)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s