The winner takes meer en meer

Opkomende markten, die moet je hebben. Wie de lijstjes van dit jaar er op naslaat (en ja, we zijn inderdaad weer in het seizoen der jaarlijstjes beland), zal zien dat deze, uhm…, regio’s dit jaar met kop en schouders boven de rest uitsteken. In lokale valuta leverde een belegging in opkomende markten dit jaar 25% rendement op. De redenen achter dit succes zijn makkelijk te identificeren: de wereldeconomie groeit, de dollar verzwakt, opkomende markten zijn goedkoop en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dus u besluit een ETF of een tracker die de MSCI index van opkomende landen repliceert te kopen. Volgens de factsheet van MSCI bestaat deze index uit 839 bedrijven uit 24 verschillende opkomende landen. Klinkt goed gespreid, toch? Als al die 839 bedrijven ongeveer even groot zouden zijn, zou de top 5 een gezamenlijk gewicht van 0,6% hebben. Nu weet iedereen dat sommige bedrijven groter zijn dan andere, dus hoe hoog denkt u dat het gewicht van de top-5 in werkelijkheid is? 3%? 8%? Nog hoger? Het is een onwaarschijnlijke 18,6% , waarbij de top vier bovendien ook nog eens alleen uit IT bedrijven bestaat. Het is maar wat je goede spreiding noemt.

Of wat dacht u van de Nasdaq 100? Zoals de naam al doet vermoeden bestaat deze index uit 100 technologiebedrijven. Wie de grootste is, zal u waarschijnlijk niet verrassen: Apple. Maar met welk gewicht zit het bedrijf in de index? 11,8%! Het gewicht van de top-5 in deze index staat hier op een onwaarschijnlijke 42%. Nou, nog eentje dan. Als ik u zeg dat de helft van alle gerapporteerde winst in de S&P500 in 1975 door 109 bedrijven bij elkaar werd gesprokkeld, hoeveel denkt u dat dat in 2015 was? Niet meer dan dertig. Verschillende voorbeelden, zelfde onderliggende trend: de kopgroep wordt kleiner en kleiner. De winner takes all, of in elk geval meer en meer.

Concentratie is zeker niet zonder nadeel

Is het een probleem? Een echte doemdenker trekt deze lijn door en voorziet een wereld die gedomineerd zal worden door een handvol conglomeraten met meer marktmacht dan goed voor ze/ons is. Marx zat anderhalve eeuw geleden al op die lijn. Met de huidige globale economie lijkt het me eerlijk gezegd nogal onwaarschijnlijk: concurrentie is nu groter dan ooit. Een groter risico zie ik in mijn eigen vakgebied: het wegvallen van spreiding. Wie momenteel een MSCI Emerging Markets mandje koopt, belegt 50% van zijn geld in slechts twee sectoren: IT en banken. Laten dat nu net de twee sectoren zijn die de grote recente beurscorrecties (2000-2003 en 2007-2009) op hun naam hebben geschreven. Zolang iedereen zich bewust is van dergelijk risico’s, maar wees nou eens eerlijk: hoeveel van de bovenstaande vragen heeft u juist beantwoord?

(origineel gepubliceerd in het Financieele Dagblad van 23 oktober 2017)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s