Slimme obligatieboeren

De afgelopen weken heb ik het weer met enige regelmaat mogen lezen: de obligatiemarkt weet iets dat u niet weet. Dat de aandelenmarkten de recente neerwaartse correctie in de Amerikaanse de markt voor bedrijfsobligaties met een lage kredietwaardigheid (high yield of junkbonds genaamd) negeert, is een grote fout. Was het immers niet de obligatiemarkt die in 2000 en 2007 al terugliep, maanden voordat aandelenmarkten onderuit gingen? Kortom, de obligatiemarkt is de kanarie die we in de gaten moeten houden en het beest is inmiddels meer groen dan geel, zo is de strekking.

Ik vind het knap dat de hele obligatiemarkt iets weet, zonder dat de rest van de wereld op de hoogte zou zijn. Zouden ze met elkaar afgesproken hebben het stiekem niet verder te vertellen, die obligatieboeren? Nog dommer: we hebben het nu al twee keer eerder meegemaakt en nóg heeft de rest van de wereld de les niet geleerd. Kanarie dood en al die aandelenjongens zitten nog op een eindejaarsrally te wachten… Uiteraard overdrijf ik, maar toch is dat het beeld dat ik erbij krijg: slimme obligatiebeleggers, domme aandelenhijgers.

Andere zienswijze

Nu is het zeker zo dat beide groepen op een andere manier tegen beleggen aankijken. Zo weet je als obligatiebelegger bij een buy-and-hold strategie precies wat je met de aanschaf van een obligatie maximaal kunt verdienen: de rente die je op de obligatie krijgt. Slechts een faillissement staat dat resultaat in de weg. Geen upside, veel downside: het laat zich raden dat een goede obligatiebelegger voornamelijk met het neerwaartse risico bezig is. Bij aandelenbeleggers heb je dat neerwaartse risico net zo goed, maar je potentiële winst kan eveneens aanzienlijk zijn. Veel upside, veel downside. Dat dit tot een andere interpretatie van de feiten leidt, geloof ik meteen. Maar dat betekent uiteraard niet dat de obligatiebeleggers méér zouden weten.

Strikt genomen zou het overigens best mogelijk kunnen zijn dat de behoedzame benadering van de obligatiebeleggers tot eerdere signalen van stress leidt. Als ik de beweging van de risico-opslag (de spread) van de Amerikaanse highyieldmarkt echter over die van de aandelenmarkt leg, lijkt die conclusie discutabel. Soms loopt de highyieldmarkt voor, maar soms – zoals in 2002 – neemt juist de aandelenmarkt het voortouw. Het grootste deel van de tijd lopen beide markten echter synchroon, wat slechts lijkt te bevestigen dat beide markten op precies hetzelfde moment evenveel informatie hebben.

De belangrijkste oorzaak voor de verzwakking in de highyieldmarkt is de dalende olieprijs. Dat dit tot faillissementen en een oplopende risicopremie heeft geleid is niet meer dan logisch. Zoals ik twee weken geleden schreef, kán dit inderdaad tot een recessie leiden. Het kan ook juist een stevige stimulans van de consumptie leiden. Dat is het spoor waar de aandelenmarkt op zit.

(Origineel gepubliceerd in het Financieele Dagblad van 23 december)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s