Robots in restaurants

Voor diegene die geïnteresseerd zijn in de pluspunten en uitdagingen van robotisering heeft Planet Money van het Amerikaanse NPR de afgelopen weken een aantal aardige podcasts uitgezonden, waarbij praktijkvoorbeelden van de digitale revolutie werden belicht. Eén van die podcasts (‘I, waiter’) gaat over de onwaarschijnlijke opkomst van de robot in restaurants, in de vorm van de Ziosk. Nou ja, robots in de breedste zin dan, want de Ziosk is niet zo heel veel meer dan een tablet die op je tafel staat. Je bestelt er je eten mee, er zitten spelletjes voor de kinderen op en je kunt er direct mee betalen. Strikt genomen betekent het dat de Ziosk de rol van het personeel heeft teruggebracht tot voedseldistributeurs, want de borden en glazen moeten uiteraard nog wel naar de tafel worden gebracht. In de praktijk is dat overigens nog niet zo, want als je de podcast beluistert, komt duidelijk naar voren dat het personeel aardig wat tijd nodig heeft om de werking van de Ziosk uit te leggen. Ander werk, niet minder werk.

Mijn eerste gedachte? Dit gaat hem niet worden. Zelf je orders intikken in een restaurant en om vervolgens het gevecht om de tablet onder je kinderen te zien losbarsten: wat een armoede. Na wat nader onderzoek op het internet echter, kan ik er de voordelen toch ook wel van inzien. Nooit meer tevergeefs de aandacht proberen te trekken van het personeel als je iets wil bestellen en niet het obligate dansje dat je moet doen om te kunnen betalen: je haalt je credit card door de tablet en je stapt op. Niet verrassend is dan ook dat de gemiddelde zittijd per tafel dankzij de Ziosk met tien minuten gereduceerd is. Voor een goedlopend restaurant kan die tien minuten een groot verschil maken.

AH to go

Bij het beluisteren van de podcast moest ik gelijk denken aan mijn eigen ervaring bij de AH-to-go op Rotterdam Centraal. Geen Ziosks hier, maar wel een rij scanners waar je –zonder tussenkomst van het personeel- zelf kunt afrekenen. De scanners, zeker in combinatie met contactloos betalen, hebben mijn bezoektijd aan de AH aanzienlijk teruggebracht. Hanteerde ik vroeger een veiligheidsmarge van vijf minuten voor het vertrek van de trein, nu stap ik met slechts drie minuten voor het vertrek van de trein nog met een gerust hart de AH binnen. Minder personeel zie ik er overigens niet rondlopen.

Niets gevaarlijker dan om op basis van twee losse observaties verstrekkende conclusies te trekken. Dat gezegd hebbende lijkt de techniek in deze twee gevallen vooral gericht te zijn op het wegwerken van iets waar niemand iets aan heeft: onnodige wachttijden. Het gaat weliswaar slechts om minuten, maar toch: zolang dat zonder verlies van banen gepaard gaat, kan ik het alleen maar toejuichen.

(origineel gepubliceerd in het Financieele Dagblad van 27 mei)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s