http://www.businessinsider.com/geopolitics-oil-supply-disruptions-2014-10

Vandaag doe ik voor de verandering eens niet één, maar vijf grafieken. Ze hebben wel allemaal hetzelfde onderwerp: de oliemarkt.

De eerste grafiek is op zich al de moeite waard, want deze laat zien hoeveel olie er de afgelopen jaren niet naar de markt is gekomen. Niet dus, als gevolg van productie-onderbrekingen en sancties. Dat begon in de eerste instantie met de Arabische lente, waarbij de opstand in Libië tot aanzienlijke productiebeperkingen leidde, waarna onrust in Soedan, maar ook de sancties in Iran het stokje zo´n beetje overnamen. Tot nu toe heeft de ellende rond IS nog niet geleid tot een al te grote beperkingen, omdat de meeste gevechten in het olie-arme Noorden plaatsvindt, maar dat kan uiteraard snel veranderen. Alles bij elkaar opgeteld, zie je dat er de afgelopen jaren een aanzienlijke aanbodbeperking heeft plaatsgevonden, die gestaag is opgelopen.

Grafiek 2 (als extraatje) geeft vervolgens wat historisch perspectief op deze beperkingen, door de grafiek tot 1990 terug te laten lopen (rechts).

Dan grafiek drie: de olieprijs zelf. Je zou denken dat een dergelijke beperking tot een aanzienlijke stijging van de olieprijs heeft geleid, maar dat blijkt dus absoluut niet het geval te zijn. Onderstaande grafiek laat het verloop van de olieprijs (brent en WTI) over diezelfde periode zien. Vooral die daling van de afgelopen maanden valt hierbij op: het Midden-Oosten staat in brand, maar de olieprijs gaat slechts één kant op: omlaag…

Komen we bij grafiek vier, die de verklaring voor opmerkelijke prijsontwikkeling weergeeft. De opkomst van Schalie, oftewel Shale. Onderstaande grafiek laat zien hoe de Schalie-revolutie er toe bijgedragen heeft dat de VS de afgelopen tien jaar minder afhankelijk geworden is van olie-importen. Deels is dat het gevolg van de financiële crisis – groei en olieconsumptie gaan redelijk goed hand-in-hand -, maar voor een belangrijk deel is het het gevolg dat Amerika inmiddels veel meer in haar eigen energiebehoefte kan voorzien door Schalie. In het begeleidende artikel valt te lezen dat de Amerikaanse olieproductie gedurende de afgelopen 6 jaar met 70% is toegenomen, tot een niveau van 8,7 miljoen vaten per dag. Hierbij is het punt inmiddels bereikt dat Amerika nu zelfs als exporteur van olie in de markt is. Weliswaar is de export nog klein, maar toch.

http://www.nytimes.com/2014/10/08/business/energy-environment/reversing-the-flow-of-oil-.html

De laatste grafiek voegt hier eigenlijk niet zo heel veel meer aan toe, maar ik vind hem gewoon aardig om te zien. Het vergelijkt hoe diverse regio’s het in Amerika momenteel doen ten opzichte van enkele OPEC landen. North Dakota, het zwarte blokje dat hier als Oman wordt weergegeven, is hierbij de regio die het meest heeft geprofiteerd van Schalie. Dat deze getallen niet helemaal precies optellen tot de eerder genoemde 8,7 miljoen vaten doet me vermoeden dat deze grafiek alleen al wat ouder is.

http://www.ritholtz.com/blog/2014/10/the-united-states-of-oil/