De vier verassingen van 2014 (tot nu toe)

Verrassingen
Juli: de eerste helft van 2014 zit er op. Altijd een goed moment om de balans op te maken en terug te blikken op wat het jaar tot nu toe heeft gebracht. Daarbij zijn er vier zaken die wat mij betreft in het oog springen.
De eerste is de groei van het Amerikaanse BBP in het eerste kwartaal. Had u aan het einde van vorig jaar gevraagd hoe veel de Amerikaanse economie in het eerste kwartaal zou gaan groeien, dan was 2,6% het gemiddelde antwoord geweest. Best knap dat het uiteindelijk 2,9% geworden is, eigenlijk. Alleen jammer van dat minteken.
De tweede is de totale gebrek aan reactie van de aandelenmarkten ten aanzien van deze onverwachte groeischok. Tussen +2,6% en -2,9% zit nogal wat, zou je denken. Nou gaat het hier geannualiseerde groeicijfers, maar ook als we het volgens Europese maatstaven bekijken is het verschil tussen +0,6% en -0,7% fors. Amerikaanse aandelenmarkten konden er echter niet echt wakker van liggen. De markt zag de verzwakking in het eerste kwartaal als een tijdelijk fenomeen, een gevolg van de strenge winter en een daling in de voorraden. Niets om je zorgen over te maken.

Beperkte volatiliteit
Daarmee komen we gelijk bij het derde punt: het totale gebrek aan zorg. Niets lijkt de stabiele markten van de wijs te kunnen brengen. Niet alleen de zwakke Amerikaanse economie, maar ook de Oekraïne, de onzekerheid over de Chinese economie, of ISIS in Irak. Het kon de markt maar nauwelijks boeien, waarbij de volatiliteit gestaag terugliep.

Rally in staatsobligaties
Maar verreweg de belangrijkste verrassing is toch wel de rally in staatsobligaties geweest. Eind vorig jaar was vrijwel iedereen er van overtuigd dat de kapitaalmarktrente in 2014 verder zou oplopen, maar in de eerste zes maanden daalde de Amerikaanse 10 jaars rente van 3% naar 2,5%, terwijl het Duitse equivalent zelfs van 2% naar 1,25% terugliep. Om dat laatste even in perspectief te plaatsen: de Duitse kapitaalmarktrente is hiermee slechts 0,1 procentpunt verwijderd van de recordstanden van de zomer van 2012, het hoogtepunt van de Eurozone crisis. Toentertijd werd er volop gespeculeerd op het uiteenvallen van de Eurozone en profiteerde de Duitsland van de vlucht naar veiligheid, ten koste van de perifere landen. Nu is daar absoluut geen sprake van: de Italiaanse kapitaalmarktrente is sinds het begin van dit jaar zelfs van 4% naar 2,8% gedaald.

Natuurlijk zijn er voor alle vier de punten afzonderlijke verklaringen te geven, maar je hebt ook niet al te veel fantasie nodig om het juist de grote gemene delers aan te wijzen: een overvloed aan liquiditeit in combinatie met de belofte van de centrale banken om er alles aan te doen de zaak niet te laten ploffen. Ik ben benieuwd hoe lang dat nog goed kan blijven gaan.

(origineel gepubliceerd in het Financieele Dagblad van 2 juli 2014)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s