In economenland en daarbuiten heeft Thomas Piketty in korte tijd een rockstarstatus bereikt, waarmee het thema van ongelijkheid opeens volop in de belangstelling staat. Terecht. Maar laten we het wel in het juiste perspectief zien.
Ik heb het boek van Piketty niet gelezen en kan dus ook geen oordeel geven over de analyse die hij uit de doeken doet. Wat ik zo van de zijlijn mee krijg zegt hij zinnige dingen. Dat het verschil tussen arm en rijk de afgelopen twintig jaar in veel landen groter is geworden, lijkt me zonneklaar. En dat dit verschil groter zal zijn in een land als de VS, waar de samenleving doorspekt is van een ‘the winner takes all’ mentaliteit, verbaast me nou ook niet echt. Daar kiezen ze nou eenmaal voor.
Of dit daarmee betekent dat kapitalisme gedoemd is tot een ‘oligarchie van vermogende dynastieën uit te groeien’ (wikipedia), daar heb ik wat meer moeite mee. De meeste superrijken van het moment (Slim, Gates, Buffet) zijn selfmade men en niet het product van eeuwenoude familiestructuren. Ook als ik kijk naar landen als bijvoorbeeld Zwitserland, Frankrijk en Nederland loopt het met de verschillen tussen arm en rijk zo’n vaart nog niet (zie deze website voor meer informatie per land). De laatste keer dat ik het gecontroleerd heb, waren dat toch ook gewoon kapitalistische landen…
Ook bovenstaande grafiek biedt wat mij betreft wat gewenst perspectief. De lijnen geven de verdeling van het inkomen weer voor de wereld als geheel. Wat je ziet dat waar we in de jaren 50 te maken hadden met een soort kameelvormig verloop met twee bulten, met een top bij 500 dollar per jaar, we in 2006 een veel evenwichtiger verloop van het inkomen hebben, met een piek rond de 5000 dollar. Oftewel, kapitalisme is niet alleen gunstig geweest voor de Amerikaanse superrijken: ook de super-armen van de wereld hebben er van weten te profiteren.
Dat we dat ook niet uit het oog verliezen.
Best of the Web 